W całej gospodarce narodowej stosunki produkcji wyrażają się. m.in. w stosowanym systemie planowania i zarządzania, w sposobach powiązań między Centrum a przedsiębiorstwami, w instytucjonalnych i ekonomicznych związkach zachodzących między produkcją i rynkiem itp. Forma tych stosunków może sprzyjać, ale może również stać się hamulcem wzrostu wydajności pracy. Dlatego też efekty uzyskiwane na jednym odcinku mogą być w jakimś stopniu niwelowane stratami powstającymi na innych odcinkach.
Ta sama liczba pracowników bowiem uzyskuje coraz lepsze efekty ekonomiczne, w rezultacie dochód narodowy rośnie w tempie szybszym od wzrostu liczby ludności. Jeśli pominąć wzrost wydajności pracy i wielkość produkcji rozszerzać na podstawie wzrostu zatrudnienia, a więc w sposób ekstensywny, to na długą metę nie byłoby możliwe zwiększanie dochodu narodowego na jednego mieszkańca.
Przy zerowej stopie wzrostu wydajności pracy wzrost dochodu narodowego na jednego mieszkańca (czyli rl > 0) może mieć miejsce tylko pod warunkiem, że zatrudnienie rośnie szybciej od stopy przyrostu naturalnego ludności (/? > A). Łatwo jednak na podstawie wzoru (4) zauważyć, że możliwości zwiększania dochodu narodowego na jednego miesizikańca, przy ekstensywnym wzroście gospodarczym, ¡są bardzo ograniczone, gdyż różlni- ca pomiędzy /? i l nie może być zbyt wielka, a ponadto nie może ona występować stale.
Przeziębienie | |
|
