Zarówno stopień wykorzystania aparatu wytwórczego, jak i przyrost dochodu" narodowego w, ciągu roku w niemałym stopniu zależą od istniejącego systemu zarządzania. Doświadczenie krajów socjalistycznych dowiodło niezbicie, że premiowanie za wykonanie planów produkcji globalnej prowadzi m.in. do świadomego ukrywania pewnych rezerw produkcyjnych, a więc do niewłaściwego informowania Centrum o rzeczywistych możliwościach produkcyjnych celem uzyskania odpowiednio niższych wskaźników dyrektywnych i łatwiejszego wykonania warunków umożliwiających uzyskanie premii oraz zdobycie odpowiedniego prestiżu. Tego rodzaju działalność ogranicza możliwości nieinwestycyjnego zwiększania dochodu narodowego i tym samym skłania Centrum do większego wysiłku inwestycyjnego, w celu zapewnienia odpowiedniego wzrostu dochodu narodowego. Centralistyczny system zarządzania ukształtował się w warunkach szybkiego wzrostu gospodarczego, opartego na szerokiej ekspansji inwestycyjnej. Sprzyjał on szybkiemu wzrostowi dochodu narodowego przede wszystkim w drodze budowy nowych obiektów inwestycyjnych i wzrostu zatrudnienia. Nj.e zawierał on jednak niezbędnych mechanizmów ekonomicznych i bodźców materialnego zainteresowania, skłaniających przedsiębiorstwa socjalistyczne do maksymalnego wykorzystania posiadanych możliwości produkcyjnych. Zdecentralizowany" system zarządzania pozostawiając w gestii uprawnień